90 seconden regel

90 seconden regel

Daar heb je er weer zo een! Een dwarsligger in de zaal. Je hebt – al zeg je het zelf – een onwijs gave training in elkaar gedraaid. Al snel merk je weerstand bij een deelnemer. En dan begint de twijfel. “Oei! Dit gaat niet goed. Als iemand niet zichtbaar actief meedoet aan een training, vindt ‘ie er geen bal aan. Ik doe het dus niet goed genoeg en moet nog beter m’n best doen.” Met als valkuil dat ik keihard sta te werken voor de groep.

Sinds kort pas ik de 90 seconden regel van Jill Bolte Taylor toe. En dit werkt als een malle! Ik ben me bewust(er) van een lichamelijke reactie en emotie als gevolg van een niet-zo-prettige situatie. Ik neem het waar, zonder oordelen. Daarna is de heftige emotie vaak weggeëbd. En kan ik door.

Toen neurologe Dr. Taylor zelf een beroerte kreeg, kon ze van binnenuit haar brein bestuderen. In een TED Talk vertelt ze er meer over. Ze ervoer onder andere het verschil tussen een eerste reactie en een langdurige emotie. Ze ontdekte dat het ontstaan en verdwijnen van een emotie een chemische reactie is die slechts 90 seconden duurt. 90 seconden! Als een heftige emotie langer duurt, ben jij het zelf die de boel (vaak onbewust) blijft aanjagen. Na anderhalve minuut is wat je voelt dus een keuze.

Emoties voel je als het ware opborrelen. Om je heen gebeurt er iets, je voelt een lichamelijke reactie (bijv. knoop in je buik) en emotie (bijv. bang). Vanuit je instinctieve breinen wordt je lichaam voorbereid op vechten, bevriezen of vluchten. Pas later wordt onze cortex ingeschakeld; dat is waar ons vermogen ligt om rustig na te denken en te plannen. Dus voordat we cognitief kunnen reageren, is bij angstige emoties ons limbisch systeem al actief en gieren de bijbehorende hormonen door ons lichaam. Maar, na 90 seconden is dit systeem uitgewerkt en zijn de hormonen weg.

Heftigheid duurt dus maar 90 seconden. Maar hoe kan het dan dat je in sommige emoties uren, dagen of zelfs jaren blijft hangen? Daar zorgen onze gedachten voor. We ‘vinden’ namelijk vaak wat van die emotie (lees: gewenst of ongewenst). En schromen niet om er over te oordelen (lees: goed of fout). Vanuit onze normen en waarden, en ervaringen. Al dan niet vanuit beperkende overtuigingen. En zo wordt die korte emotionele trigger een heel verhaal.

Je solliciteert, maar wordt afgewezen. ‘Zie je wel! Je werk maken van wat je het allerliefste doet? Dat is te idealistisch. Ik mag blij zijn als ik überhaupt iets kan vinden!’ Of, je leidinggevende deelt je op vrijdagmiddag mee dat je verwacht wordt komende maandag een presentatie te geven voor 100 internationale collega’s. In het Engels dus. Word je blij, boos, verdrietig of bang? Schieten de rampscenario’s je voor de ogen of ga je eisen stellen? ‘Wat denkt mevrouw wel niet? Ik bepaal mijn eigen agenda!’

De kunst is om bij heftige emoties te accepteren dat ze opkomen, er met aandacht bij te blijven en er vervolgens niet mee door te gaan. Sta eens stil wat er nu die eerste 90 seconden in je lichaam gebeurt. Voel je een fysieke reactie? Wat is je emotie? Kijk er met mildheid en nieuwsgierigheid naar; zoals ze dat zo mooi zeggen. Laat OMA (oordelen, mening en aannames) eens thuis. Vaak zakt de heftigheid van de emotie weg en blijkt er helemaal niet zoveel aan de hand te zijn. Dan kun je het laten gaan. Of er voor kiezen het wel bespreekbaar te maken, maar dan meer vanuit een neutrale positie dan vanuit een emotionele reactie.

90 seconden met aandacht levert een hoop op. Wat is jouw ultieme tip om om te gaan emotionele triggers?

hannah

Leave your message