De beslissing om ‘altijd maar doorgaan’ niet meer te zien als iets om trots op te zijn.

De beslissing om ‘altijd maar doorgaan’ niet meer te zien als iets om trots op te zijn.

Snelheid, kracht, techniek en samenspel. Wat is handbal een gave sport! Afgelopen weekend stond ik na bijna 4 jaar weer op het handbalveld voor een reünie. En dat voelde zo fijn! Met lichte weemoed dacht ik terug aan mijn laatste fanatieke handbaljaren, in San Francisco.

Tegen mijn verwachtingen in, vond ik een handbalclub ‘in de buurt’. Meiden van over de hele wereld, verschillende leeftijden en temperamenten. Maar met één duidelijk gedeelde factor.. handbal. Het team kende geen trainer en ik kon het niet laten me hier en daar tegenaan te bemoeien. Zo werd het coachschap mijn uit de hand gelopen hobby. En niet via een shooting from the hip methode, maar middels een zorgvuldig uitgedachte organisatie. Trainingen, weekend workouts, toernooien, analyses & plannen van aanpak, strategiesessies en ga zo maar door. Met als doel met het team te floreren tijdens de USA Handball Nationals. Een ongelooflijk mooie & leerzame ervaring!

En tegelijkertijd kwam ik mezelf keihard tegen. Ik kreeg last van een achillespeesblessure en dat paste totaal niet in mijn planning. Omdat ik zowel speelster als trainer/coach was, wilde ik graag het goede voorbeeld geven. Dat betekende 100% inzet op en naast het veld. Ik was ook nooit eerder geblesseerd geweest en nam het niet zo serieus. ‘Ik moest er gewoon even doorheen; het gaat vanzelf over.’ Not! Ik kon het daarnaast ook echt niet goed gebruiken.. privé was het een rumoerige periode. De energie die ik van de sport, het trainerschap en het team kreeg, had ik juist nú nodig. Maar misschien was wel het belangrijkste dat ik trots was op mijn vermogen om altijd maar door te gaan. Er zelfs nog een schepje bovenop te doen. Ik moest er niet aan denken om mijn normen naar beneden bij te stellen en genoegen te nemen met minder. Ik zag mijn doorzettingsvermogen in essentie als een goede eigenschap. En dat is het ook. Als het je verder helpt..

Door gewoonweg de signalen van mijn lijf te negeren en mijn doorzettingsvermogen niet te temperen totdat deze weer voor me werkte, ging mijn blessure van kwaad tot erger. Uiteindelijk heb ik gedag moeten zeggen tegen mijn favoriete sport. Pijnlijk. Maar het leerde me een waardevolle les. In plaats van pijn te negeren en altijd maar door te gaan, kan ik nu warmer en met meer begrip op mezelf reageren als ik het gevoel het dat ik faal of tekortschiet. Zelfcompassie noemen ze dat. En het lukt me steeds beter om niet alleen vriendelijk en mild naar anderen te kijken, maar ook naar mijzelf.

‘Altijd maar doorgaan’ zie ik niet langer als iets om trots op te zijn.. wanneer je lijf signalen geeft (en dat zijn er vaak genoeg!) zijn deze niet voor niets. En een pas op de plaats levert (op de lange termijn) ook echt zoveel meer op!

hannah

Leave your message