Tag Archive coach

Focus

Onzeker was ik. Of ik wel genoeg focuste. Op een doelgroep, aanbod, .. Want alleen dan kun je je echt onderscheiden (en cashen), las ik in verschillende blogs en werd me toegegooid in gesprekken. Goed bedoeld advies. Dat wel. Maar het zat me niet lekker.

Tot ik een serie trainingen aan gedetineerden gaf. Over kernkwaliteiten. Wat werd er veel moois geleerd en ontdekt! Door mij minstens net zoveel als door de deelnemers 😉. En toen wist ik het! Sterktes zijn niet gebonden aan leeftijd. Waar ik me eerst wilde richten op jongeren, besefte ik dat iedereen het recht heeft op inzicht hierin.

En dan nog iets. Groepsdynamica vind ik een feest. Het trainersvak is zeg maar écht mijn ding. Maar ik haal ook plezier uit het bedenken van creatieve, didactisch leerconcepten. En mensen individueel begeleiden bij het uitzetten van hun eigen koers is waardevol. Tel daar mijn wens om te spreken bij op en je hebt een flinke mix. Een mooie wel, want hij werkt complementair.

Focus ik dan helemaal niet? Jawel. Ik kies voor straalkracht. Als je weet waar jij sterk in bent/jouw team sterk in is, kun je het beste eruit halen, met daadkracht & plezier. 

Wat ik hiermee wil zeggen? Kies voor dat wat bij jou past. Vanuit jouw sterkten en met bevlogenheid, is heel veel mogelijk.

Doe eens iets minder je best

Eén van de meest waardevolle adviezen die ik een paar jaar geleden kreeg. Huh?! Dacht ik.. Minder m’n best doen? Waarom? Dat is toch hoe het werkt? Je doet je best om dingen voor elkaar te krijgen. Zonder inspanning, geen resultaat. Boy was I wrong!

Er zitten prima voordelen aan ‘je best doen’; het kan je ver brengen, leert je doorzettingsvermogen en stimuleert wilskracht. Ik deed mijn best tijdens mijn studie en sloot deze af met mooie cijfers. Ik werkte hard tijdens mijn stage en kreeg daar mijn eerste baan aangeboden. Ook zette ik mijn beste beentje voor op het handbalveld en werd een gewaardeerde teamgenoot. Zie je? Je best doen, werkt. Een succesformule.

Of toch niet? Ik zat tegenover mijn coach die rustig mijn relaas samenvatte. “Hannah, ik hoor je zeggen dat je verdriet voelt om het recente overlijden van je moeder. Vanwege je blessure kun je je ei niet kwijt in sporten en je ervaart je werk momenteel als bijzonder pittig. En nu verbaas je je erover dat je je niet écht gelukkig voelt.” “Het zit ‘m vooral in het gevoel dat het niet echt beter wordt”, voegde ik er ter verduidelijking en met ongeduld aan toe. “De moeilijkste periode ligt achter me en ik doe mijn best om weer wat op te bouwen. Ik pak dingen aan, ga erop uit en probeer er echt wat leuks van te maken”.

“Misschien moet je eens iets minder je best doen?”, was haar reactie. “Dingen gebeuren toch, of je je best ervoor doet of niet.” Wow. Die kwam binnen. Ik zag voor het eerst dat mijn dominante copingstijl (lees: een automatische reactie op problemen) lang niet altijd effectief is. Ik dacht werkelijk alles op te kunnen lossen met goed m’n best doen, het probleem aanpakken en in oplossingen denken. Zo kom je nog eens ergens. En zit het tegen, dan zet je gewoon je schouders eronder. Maar sommige situaties vragen om een andere benadering. En dit was er zo één.

Ieder mens heeft zo zijn favoriete stijl om situaties aan te kunnen. En geen één stijl is in alle situaties effectief. De kunst is om stijlen door elkaar heen te gebruiken, passend bij het moment.

Wat doe jij als het even niet lukt? Nog een schepje erboven op? Misschien ken je het gevoel zo hard te werken, maar niet echt verder te komen. Je komt juist verder van je gevoel af te staan en gaat makkelijker je grenzen over. Met uitputting en teleurstelling als mogelijk gevolg.

Inmiddels heb ik geleerd de touwtjes wat meer te laten vieren. Beweeg ik vaker mee in plaats van dat ik tegen de stroom in zwem. Dat maakt alles zoveel plezieriger. En dat gun ik jou ook! Betekent dat dan dat je niet meer je best hoeft te doen? Nee hoor; ergens goed voor gaan, brengt veel moois. Maar sta tijdig stil bij je gevoel en wat je écht wilt. En als je merkt dat je een grens over gaat, kijk dan met een lichte blik naar jezelf en de wereld om je heen. Om van daaruit te onderzoeken hoe het ook kan. Misschien kun je het probleem zelfs met vertrouwen aanschouwen zonder je er al te veel mee te bemoeien. Dingen gebeuren toch wel..

“Just how do you do it, Pooh?”

“Do what?”asked Pooh.

“Become so effortless.”

“I don’t do much of anything,” he said.

“But all of thise things of yours get done.”

“They just sort of happen.” He said.

-Winnie the Pooh

Waarom moeilijk doen, als het samen kan

Ik wil vooruit. In beweging zijn. Groeien. En in het kader van ‘waarom moeilijk doen, als het samen kan’ (bron: Loesje) organiseer ik maandelijks met drie vriendinnen een intervisie. Niet alleen gezellig, maar ook bijzonder leerzaam. Ik krijg hier veel vragen over, dus deel graag de ins & outs.

Allereerst, wat is intervisie nu precies? Intervisie is regelmatig, gestructureerd overleg met gelijkgestemden. Vaak onder vakgenoten. Maar zelf vind ik het vooral ook heel verfrissend om te sparren met mensen uit andere disciplines. Zo is bij ons de één selectiepsycholoog, de anderen marketing content specialist en travel expert. Maar nog fijner; we hebben een pallet aan complementaire kernkwaliteiten en sterkten. Zo is de één een kei in gerichte vragen stellen, denkt de ander makkelijk in concepten en heeft de ander weer een aanstekelijke energie. En allemaal hebben we een gedeelde passie voor persoonlijke en loopbaanontwikkeling.

Iets voor jou? Als je wilt groeien in jouw vak of als persoon en als je graag bijdraagt aan de ontwikkeling van anderen. Mij brengt het elke keer weer nieuwe (concrete) ideeën, waardevolle inzichten en een fijne dosis inspiratie. En niet te vergeten; verbinding. Want oh boy wat leren we elkaar kennen!

Mijn ideale recept voor intervisie:

  • Gelijkwaardigheid: we komen allemaal wat halen en brengen, en dat is in balans.
  • Structuur: het gebruik van werkvormen is dé manier om niet te blijven hangen koffieleuten, maar er voor iedereen echt wat waardevols uit te halen.
  • LSD: intervisie gaat om samen leren en ontdekken, niet om discussiëren. Luister, vat samen en vraag door.
  • Lef: de keuze om niet alleen onderwerpen te kiezen die op de oppervlakte drijven, maar de moed om jezelf kwetsbaar op te stellen.
  • Food for thought: in het kader van zelfcompassie, trakteert de host ons elke intervisie op wat lekkers. Ook niet onbelangrijk 😉.

Nog wat praktische tips & tricks:

  • Laat de eerste bijeenkomst een inventarisatie van de verwachtingen zijn. Wat kom je brengen, wat hoop je eruit te halen en wat heb je nodig?
  • Eén van mijn favoriete werkvormen is de roddelmethode. Google en gij zult vinden.
  • Plan alvast een aantal bijeenkomsten vooruit; bijvoorbeeld één keer per maand.
  • ‘What happens in intervisie, stays in intervisie’.. vertrouwelijkheid is key!
  • Rouleer de organisatie van de intervisie zodat iedereen eigenaarschap draagt en je jouw eigen twist aan een sessie kunt geven.

Heb jij tips voor leuke werkvormen bij intervisie? Ik hoor ze graag :).

Kan ik je even spreken?

“Hannah, kan ik je even spreken?” Dat vroeg één van de handbalspeelsters die ik coachte tijdens de California Cup. Het team bestond uit een mix van nationaliteiten, leeftijden en handbalervaring. Zij was Iraanse en had een jaar gehandbald tijdens haar high school. Haar directe concurrente? Een Deense die opgroeide in een handbalcultuur en op hoog niveau heeft gebald.

Ons doel voor het toernooi was duidelijk en met iedereen afgestemd; de beker mee naar huis. Om zo onze reis naar de USA Handball Nationals sterk in te zetten. Dat kon betekenen dat niet iedereen (evenveel) speelminuten zou krijgen.

“Hannah, kan ik je even spreken?” Shoot! Dacht ik. Ze had nog geen moment op het speelveld gestaan. En ik was in dubio. Toen vertelde ze me dat ze super trots was op het team en begreep waarom ze nog niet had gespeeld. Ze wilde er alles aan doen om het team te steunen door vanaf de wisselbank haar teamgenoten op het veld toe te juichen. Haar vader zou echter naar de laatste wedstrijd komen kijken en had haar nog nooit zien sporten. In Iran mogen mannen vrouwen namelijk niet zien sporten. Dus of ze niet, al was het een minuutje, het veld op mocht? Omdat dit veel voor haar en haar vader zou betekenen.

En wat gebeurt er? De laatste wedstrijd. Vijf minuten per helft staat ze op het veld, en.. ze scoort! Het eerste wat ze deed was omhoog kijken naar haar vader die tussen het publiek op de tribune zat. Kippenvel.

Ik moet nog vaak aan haar denken en zie met regelmaat foto’s van het handbalteam uit San Francisco op social voorbij komen. Trots ben ik op haar doorzettingsvermogen.

Doorzettingsvermogen. Een onwijs belangrijke eigenschap voor het omgaan met tegenslag. Volharden in wat je doet en wilt, ondanks de hindernis. Maar hoe ontwikkel je nu de kracht om door te zetten? Drie concrete tips:

  1. Weet wat je wilt (bereiken). Stel een duidelijk doel. En kies iets wat je écht belangrijk vindt. Dat maakt het zoveel makkelijker om het doel uiteindelijk ook te halen en de weg er naar toe vele malen plezieriger.
  2. Deel jouw einddoel op in kleine stappen.
  3. Vier elk behaald mini-doel.

In een eerdere blog ‘De beslissing om ‘altijd maar doorgaan’ niet meer te zien als iets om trots op te zijn’ schreef ik dat wanneer jouw doorzettingsvermogen de signaleren van je lijf met regelmaat negeert, het een valkuil is. Het is ontzettend belangrijk om daarbij stil te staan en je doorzettingsvermogen te temperen totdat deze weer nuttig voor je is. Een pas op de plaats, of een nieuwe aanpak levert dan meer op. Albert Einstein zei niet voor niets; ‘We cannot solve problems with the same thoughts we used when we created them’.

Ik geloof wel dat je vaak meer kunt dan je denkt. Dus doorzettingsvermogen in combinatie met nieuwsgierig (naar jouw capaciteit en de wereld om je heen), creativiteit (in jouw manier om nieuwe oplossingen te bedenken) en vertrouwen (in wie je bent en wat je kunt) zijn wat mij betreft een gouden stel eigenschappen!

Het vieren van kleine stappen, is iets waar ikzelf pas de laatste jaren mee bezig ben. Een aanrader! Ik ben benieuwd; hoe vier jij jouw grote en kleine successen?